- استعمال « را » و « به » زايد : « شكر نعمت حق آن نيست كه بنده را به زبان كلمه‌اى بگويد . » « مادر اسماعيل موى آن كبش برگرفت و بربست و از براى خود به چادرى ساخت . » - كاربرد « نا » به جاى حرف نفى « ن » : « هر سالك كه حلاوت و لذت اين درد و بلا كه ارباب حضور بر خود نهاده‌اند ناچشيده . » - كاربرد « باز » به معنى « به » : « بايد كه خود را باز مقام بدايت آورد . » « و در هر دو جهان آن را باز خاطر نياورد . » - استعمال « چنانچه » به جاى « چنان‌كه » : « و آن ثمره هرگز نيست نشود ، چنانچه صفت بقا و حيات است . » - كاربرد « تا » به معنى « كه » : « يك هفته بود تا شيخ را نديده بودم . » * * * - تطبيق عدد و معدود : « چهار كرامات روشن از وى بديدم . » « دو سه حكايات . » - كاربرد مفرد به جاى جمع يا جمع بستن موصوف داراى صفت مبهم : « هرگز به هيچ عبارات و اشارات روا ندارند . » « هر احوال كه از آن شريف‌تر نبودى . » - تكرار بىمورد واژه‌ها : « بعضى آن‌اند كه در اندرون حرم رفته‌اند و ذكر ازآنجا ذكر مىگويند . »